Gdy ktoś z bliskich choruje na depresję, często zmagamy się z frustracją, złością, lękiem i bezsilnością. Możemy na początku nie wiedzieć, że to co obserwujemy jest stanem depresyjnym. Wiele osób w tej sytuacji próbując pomóc namawia depresyjne osoby do aktywności, proponuje pomóc i odczuwa dużą frustrację, czując, że rady te nie są przyjmowane.

Tymczasem osoby cierpiące na depresję po prostu nie są w stanie skorzystać z tego typu pomocy i zmobilizować się do aktywności. Niezdolność do działania, brak motywacji i bezsilność należą do głownych objawów depresji. Gdy mówimy: „Zrób coś”, „Wyjdź na spracer”, „Nie spędzaj całego dnia w łóżku”, nasze rady nie tylko nie spotkają się z rekacją, mogą też nasilić poczucie porażki – osoba depresyjna często myśli wtedy: „Do niczego się już nie nadaję, wszyscy widzą, że nic nie potrafię zrobić” i czuje się jeszcze bardzie winna. Co więcej, osoby cierpiące na depresję czasem nie wiedzą, że są chore. Mogą nie być do końca świadome objawów i oznak depresji, może im się wydawać, że ich uczucia są „prawdziwe” (w depresji negatywne myśli przemawiają często ze 100% pewnością malując negatywny obraz świata i siebie samego). Dodatkowo często osoba depresyjna wstydzi się swojej bezradności i uważa, że powinna sobie poradzić sama, wydaje jej się, że poszukiwanie pomocy jest oznaką słabości.

 Co można zrobić?

  • Sprawdź listę objawów depresji, zobacz, czy to co cię niepokoi w zachowaniu bliskiej osoby może być nimi opisane.
  • Porozmawiajcie o tym, co widzisz, i co cię martwi.
  • Wyjaśnij, że depresja to choroba, a nie osobista porażka, czy słabość – a leczenie może przynieść poprawę nastroju.
  • Zasugeruj wizytę u specjalisty – lekarza, albo psychologa.
  • Pomóż przygotować listę spraw do poruszenia i pytań do przedyskutowania na pierwszym spotkaniu.
  • Możesz też pomóc umówić pierwsze spotkanie, czy towarzyszyć w nim.
  • Poczytaj więcej o tym, czym jest depresja, jak się przejawia, jak wygląda powrót do zdrowia. Wiedza pomoże ci zachować cierpliwość i towarzyszyć choremu w procesie leczenia. Wiedza pomaga też zrozumieć, że robimy wszytko co możliwe, a reszta wiąże się z leczeniem, i że potrzebny jest czas, aby osiągnąć poprawę. Jest to ważne, bo próbując pomóc często sami wpędzamy się w poczucie winy myśląc: „Czy na pewno zrobiłem wszystko co możliwe?”, „Gdybym bardziej się starała, on/ona czułby się lepiej.” Leczenie depresji to proces, w którym twoja obecność jest pomocna, ale zależy on również od innych czynników.
  • Pamiętaj, aby dbać o siebie. Jeżeli sytuacja przeciąża cię emocjonalnie, pomyśl o rozmowie z kimś, lub zgłoś się na poradę do psychologa.

cdn.

Małgorzata Kalinowska